CLXXXVII: Powrót Do Marzeń

Powrót Do Marzeń ★★★★★

Omohide poro poro / おもひでぽろぽろ, Japonia 1991, 118 min

Na pierwszy rzut oka Powrót Do Marzeń wydaje się skromnym filmem. Jakby typową, przeplatającą się retrospekcjami historią, która nie robi takiego wrażenia jak inne filmy studia Ghibli. Za drugim razem historia Taeko wydaje się nam zaskakująco bliska, realistyczna i pełna głębokich wzruszeń i emocji. Za trzecim razem – niewiarygodnie pięknym filmem o poszukiwaniu samego siebie, odnajdywaniu miejsca w świecie.

Powrót Do Marzeń to niezwykłe studium ludzkiej natury na przykładzie historii 30-letniej samotnej kobiety, która postanowiła wyjechać na wieś wspominając swoje dzieciństwo. Przede wszystkim – scenariusz filmu to prawdziwa perełka. Rzadko ma się do czynienia z tak realistycznie psychologicznym przedstawieniem postaci. Isao Takahata (jako reżyser i scenarzysta filmu) czyniąc z Taeko bohaterkę swojej historii ukazał w niesamowity sposób mechanizm “psychologicznego wywiadu”, czyli rozmowy z samym sobą – rozmyślania nad przeszłością, kiedy miało się 10 lat a świat wydawał się być przeciw nam. Taeko mając 30 lat wydaje się być starą panną, która powinna wyjść już za mąż, zamiast żyć latami dzieciństwa. To jest jednak punkt wyjść scenariusza – całość to misternie przeplatająca się teraźniejszość z przeszłością bohaterki. W ten sposób widz doskonale zostaje poinformowany, że w bohaterce wciąż siedzi dziecko, które z jakiegoś powodu nie potrafi się uwolnić, by uczynić Taeko tak dorosłą osobą jak przystaje na jej wiek. Scenariusz skrupulatnie, z cudownym wdziękiem i fantazją dziecka ukazuje nam naturę Taeko, kiedy była dzieckiem – mała humanistka mająca problemy z matematyką. W oczach rodziny była niesfornym dzieciakiem ciągle sprawiającym problemy. W  głębi duszy oczekiwała jednak akceptacji a jej brak przyczynił się do tego, że ostatecznie trudno żyło się jej z innymi ludźmi. Wieczne życie w mieście sprawiło, że postanowiła wyruszyć na wieś, by tam odnaleźć odpowiedź na nurtujące ją pytania, bowiem właśnie wieś jest miejscem, gdzie natura jest bliżej człowieka a same relacje między ludźmi są dużo głębsze.

Powrót Do Marzeń z początku wydaje się filmem adresowanym zupełnie do żeńskiej części widowni – poruszana jest tematyka dojrzewania, nieporozumień między płcią przeciwną, kłótnie ze starszym rodzeństwem oraz ciągłe niezrozumienie ze strony rodziców. Za drugim razem dostrzegamy, że ta historia ma coraz więcej wspólnego z każdym nas – niesamowicie drobiazgowe przedstawienie psychiki Taeko sprawia, że czujemy się wręcz zharmonizowani z jej myśleniem i nie w sposób nie zrozumieć jej problemów. Przypominamy sobie własne lata dzieciństwa, sukcesy, niepowodzenia, porównujemy swoje doświadczenie a w rezultacie sami zastanawiamy się jak nasze dzieciństwo wpłynęło na obecny obraz naszej osoby – często przecież wspominamy jak to w okresie młodości targały nami marzenia. Kiedy porównujemy to z dorosłością odkrywamy ile pozostało naszego “ja” w nas samych. Sam tytuł Powrót Do Marzeń symbolizuje chęć odnalezienia tego, co zawsze chcieliśmy osiągnąć. Czy powrót do okresu dzieciństwa był przeszkodą czy drogą  ujścia problemów? Jednym i drugim. Cechą ludzkiej natury jest to, że czujemy co nas boli i dzięki temu zachowanie naszego organizmu jest najlepszą odpowiedzią na nurtujące nas pytanie – wejście w okres zaufania samemu sobie, pewności a w końcu opuszczenie duszy dziecka i bycie osobą dorosłą.

Twórcy obok relacji międzyludzkich, w ramach przedstawienia teraźniejszej części akcji na wsi poruszyli istotną kwestię stosunku ludzi z naturą. Jak więc widać naczelną istotą filmu jest fakt nierozerwalnej więzi między ludźmi i naturą oraz fakt tego, że człowiek jest istotą społeczną i żeby dobrze się żyło trzeba poczuć się częścią świata po przez zrozumienie samego siebie.

Film może się wydać z początku niezrozumiały z uwagi na świetne psychologiczne podłoże. Inna sprawa – to świetny film o walorze dydaktycznym… dla facetów. Historia bardzo klarowanie przedstawia sposób myślenia kobiety zarówno jako dziecka i osoby dorosłej. Niesamowitego realizmu dostarczają dialogi, które jak stwierdziła moja mama – “przebiły siłę obrazu”. Dodając do tego piękną animację, wesołą muzykę otrzymujemy prawdziwie wzruszający film i jeden najpiękniejszych zakończeń, przy którym nie w sposób uronić łzy. To najbardziej magiczna i fantazyjna scena w całym filmie – jej ładunek emocjonalny to czyste mistrzostwo świata, które nastraja pozytywnie i poucza – nie bójmy się świata, nie bójmy się miłości.

Podsumowując – gorąco polecam. Film do obejrzenia minimum dwa razy, by w pełni zrozumieć jego przekaz. To chyba jedyny film studia Ghibli, który wymyka się wszelkim skalom ocen, dlatego w pełni zasługuje na najwyższa notę i szacunek dla twórców za stworzenie tak cudownego i wzruszającego filmu. (10/10)

Powrót Do Marzeń
FilmWeb | IMDb | Rotten Tomatoes | Azumi.net